Duydunuz mu daha önce? 
Ekran ya da sosyal bağımlılık mı? Belki zararlı şeyler tükettikleri bir çeşit gıda bağımlılığı mı? 

Hayır hayır bu ve benzerleri değil. 
Çocukların geliştirdiği ve davranış olarak kazanmış olduğu herhangi bir bağımlılık değil.
Ebeveynlerin çocuklarına bağımlılığından bahsediyorum. Kusura bakmayın, evet, ba-ğım-lı-lık. 

Bir takım ebeveynler çocuklarına her ne kadar kabul etmeseler de bağımlıdır. 

Duygularına, ihtiyaçlarına, sosyal ortamına ve sorumluluklarına kadar çocukların hayatının her alanına hükmeder ve bunu çocukların yararına yaptığını düşünürler. 

Anacı, süt çocuğu gibi terimlerin yerini; "evlatçı, çocuk kolik" aldı. 
Bu durumu daha çok, aşırı korumacı aile tutumlarında  görebiliriz.

"Evladım onu tek başına yapamaz..."
"Aman şimdi üstün batar, eline bulaştırırsın..."
"Ayakkabına elleme dur ben bağlarım, daha şimdi elini yıkadın..."
derken derken, bir bakmışız kendimizle bağ kuracağımız çocuklarımızla bağımlı oluvermişiz.

Yapmayın sevgili ebeveynlerim,
çocuklarınızın yanında olmayı deneyin; işlerini yapmayı değil. 
Sorumluluk almayı öğretin, anlamayı, anlaşmayı öğretin; onun yerine onun fikirlerini ifade etmeyin. 
Çocukların her duyguyu, durumu, başarıyı, ve başarısızlığı, yaşamı, kendilerini deneyimlemesini sağlayın.
O sizin kopyanız, değil. O sizin bağınız ve öyle de kalmalı. Bağımlılığınız değil... 
Sevgiyle :)