Bir çağ ki çocuklar okulda, dışarda, arkadaşlarıyla ya da herhangi biriyle yaşadığı şeyleri ebeveyni ile paylaşamıyor. 

Bunun yalnızca istismar ve taciz ile ilgili olduğunu düşünüyorsanız, bu gerçekten ayrıca çok acı...

Aşık olduğunu, başarız hissettiği anları, sizi özlediği/sevdiğini, hayallerini, kırıldıklarını, anlayamadıklarını ya da belki umutsuzluğa kapıldığı zamanları da ebeveyni ile paylaşabilmeli bir çocuk.

Çocuğu ağladığında, ökfelendiğinde, kötü bir şey deneyimlediğinde ya da başarız olduğu gibi hangi duygu ve durumda olursa olsun onun yanında olduğunu hissettiren, onu koşulsuzca seven ve destekleyen ebeveyn olmak varken; 
cezalandıran, sınavlar ya da dersler yüzünden sosyal hayatını çekip alan, çocuğunu ne yazıkki duygusal yoksunluğa sürükleyen, koşullarla ödüller veren, yokluğuyla tehdit eden bir ebeveyn olmayı mı tercih ediyoruz? 
"ödevini yaparsan parka gideriz."
"odanı toplayana kadar konuşmayacağım seninle."
"tamam ağla, ağlayınca seni sevmiyorum."

...

Bence yeryüzünde iki tip ebeveyn var. 
Ve tüm düzen bu iki karakter temelinde gelişiyor. Yani, siz nasılsanız çocuğunuz ona dönüşecek ve size onun meyvesini verecektir. Çocuğunuzun hayatını renklendiren, süsleyen bir ebeveyn olmak da, zifiri bir kuyuya atılmış gibi hissetmesine neden olmak da sizlerin elinde.

Kendinizi çok fazla mı yükün altında hissediyorsunuz? Her çocuk kendi halinde büyür mü? Siz de bir başına mı büyüdünüz sokaklarda? Anne babanızdan öğrendikleriniz nesiller boyu çocuk yetiştirmek için doğru bir yol mu? 
Böyle düşünüyorsanız ebeveyn olmayın. 

Ebeveyn olmak yük ya da kahır değildir; rehberlik ve doğru rol model olmayı gerektirir. İçinizdeki tüm sevecenliğinizle çocuğunuza kulak vermeniz gereken bir yolculuktur. Sokaklarsa artık güvenli değil; anne babanız sizler kadar şanslı ve farkındalığı yüksek bir aile temelinden gelmemiş olabilir ya da sizin gibi kendini geliştirememiş olabilir. Bu onların suçu da değil. Siz bir başınıza büyümüş olabilirsiniz, bu sizin o zamanlarda güçlü bir çocuk olduğunuz anlamı taşımaz. Çocuk ilgiye, sevilmeye, güvenmeye, her koşulda anlaşılmaya ve kucaklanmaya ihtiyaç duyar. 

Lütfen değişin anne babalar.. Özel dersler, etütler, çeşitli oyun ablaları ve mekanlar değil; onlara verebileceğiniz en kıymetli şey zamanınız, sonsuz sevginizdir.
Onların sizden sırf utanç duyduğu ya da korktuğu bir şeyi saklamasına neden olmayacak kadar çocuğunuzu kucaklayacağınızı bilmesidir...